Stikstof, vergunningen en de vraag die blijft…

Eindelijk die stikstofberekening binnen. Heeft lang geduurd. En waarom denk je? Labland – de verkenning om minder emissies te gaan uitstoten – zou niet doorgaan mogen gaan vanwege… te veel stikstofuitstoot. Van het bouwen en onderhouden zelf. Wow. De ironie.

Ik snap wel dat de regels voor iedereen gelden, ook voor mij. Maar dit geeft wel perfect aan hoe Nederland op slot zit, toch? We willen innoveren, we willen transitie, maar… mmmh.

We zijn er trouwens nog lang niet.
De vergunningaanvraag moet nog officieel de deur uit. De eerdere gesprekken met ambtenaren en wethouder waren prima – oprecht goed zelfs – maar ja, dat was maanden of zelfs al bijna een jaar geleden. Ik weet niet of hun enthousiasme nog op stand-by staat, of inmiddels gewoon is uitgedoofd tussen andere dossiers en prioriteiten.

Gelukkig kan ik veel van die ideeën kwijt bij het Veenweiden Innovatiecentrum (VIC). Daar worden ze beter. Realistischer ook. Met het VIC team, met andere mensen die er verstand van hebben. Eigenlijk best fijn om te merken dat die energie niet wegvloeit maar een andere vorm krijgt.

Maar stel dat ik die vergunning krijg voor labland. Wat dan? Welke rol gaat het spelen in mijn leven?

Het heeft me al zoveel geleerd. Over hoe moeilijk het is om zoiets van de grond te krijgen in dit drukke en (te) goed geregelde land. Over systemen, over verandering, over hoe innovatie eigenlijk nooit rechtlijnig verloopt maar via allerlei omwegen en… ja, tegenslagen ook.

De reis naar labland is nog niet voorbij. Misschien wordt het wel een heel andere bestemming. Of misschien – en dat denk ik steeds vaker – zit de waarde vooral in die reis zelf. In wat ik onderweg leer en kan doorgeven aan anderen die ook worstelen met hoe we dit land vooruit krijgen.

Want die urgentie is er nog steeds. Mijn drive om bij te dragen aan de transitie. Hoe dat vorm krijgt… daar kom ik nog wel achter.

Eerst die vergunning maar.